Interview: Esta (nr 5)

Interview Esta nr. 5

door Margriet de Groot

Hun Lokvrouw werd genomineerd voor de Gouden Strop en onlangs nog voor Beste vrouwenthriller van 2009. Met Machteloos geven Marianne en Theo Hoogstraaten weer hun visitekaartje af; een beklemmende, actuele thriller over een gegijzelde vrouw die gedwongen wordt  mee te spelen in een terroristisch spel.

Samen schrijven, werkt dat?

Theo: Je moet het goed met elkaar kunnen vinden en je ego opzij kunnen schuiven. Als je samen schrijft, krijg je direct feedback op je werk en dan komt de klap harder aan. Af en toe is het een kwelling, maar achteraf moet ik altijd concluderen dat Marianne gelijk had. Zij kijkt toch met meer afstand.

Marianne: Voordeel van samen een boek schrijven is dat je nooit vastloopt. Als we het even niet weten, lopen we naar elkaar toe en bespreken we het. Theo werkt boven, ik heb beneden een werkkamer.

Waar worden jullie boeken geboren?

Theo: Elk boek ontstaat aan de keukentafel. We beginnen de dag altijd met koffie en kranten. Dan moet ik snel zijn, want Marianne zit al met de schaar in de aanslag om hele stukken uit te knippen. Die gaan in het archief ter inspiratie van komende boeken.

Marianne: Raar idee dat een keurig echtpaar aan een keukentafel bedenkt hoe je de meest perfecte moord pleegt. We vinden het gewoon heerlijk om in de krochten van de menselijke geest te duiken en te kijken hoe ver je kunt gaan.

Theo: Het moet een spannend verhaal zijn rond een centraal personage.

Marianne: We nemen altijd actuele thema’s die ons ook intrigeren. We willen de boel opschudden. In de tijd dat we Machteloos schreven, was er veel gedoe in Nederland over die zeer zware verhoormethode waardoor mensen onder druk bekentenissen afleggen met alle gerechtelijke dwalingen van dien. We kennen de gevolgen: de Schiedamse parkmoord, Lucia de B., de Puttense moordzaak. Afschuwelijk.

Theo: De kwestie klokkenluiders speelde toen ook en die twee totaal verschillende thema’s wilden we combineren in twee heel verschillende personages.

Marianne: Zo doen we net altijd, eerst komt het plot, dan pas de personages. Ik hou een lijst bij van de personages, hun karakters, waar ze wonen, enz. Als de hoofdlijn vastligt, begint het schrijven.

Wie schrijft wat?

Marianne: Je moet leren wat het beste bij je past. Dat is in de loop der jaren steeds makkelijker gegaan, een groeiproces dus. Nu gaat de taakverdeling min of meer automatisch.

Theo: Ik schrijf de proloog die altijd in eerste instantie wordt afgekeurd door Marianne. In het begin had ik daar wel moeite mee, dacht ik: was ik maar lekker in mijn eentje blijven schrijven. Maar dan had er altijd iets aan ontbroken. Samen schrijven we een beter boek dan solo.