18
May
Recensie: verzameling
De ramp
‘De spanning is te snijden in deze klassieker van Theo Hoogstraaten. Wat er kan gebeuren na een ramp met een kerncentrale is ook nu nog steeds actueel.’
NOS-Teletekst
In Verzet
‘Net als in De ramp volgt in In verzet de ene onverwachte en spannende gebeurtenis de andere op. (…) de sfeer, het zeer vlotte taalgebruik, de verliefdheden: alles wijst erop hoe goed hij thuis is in de groep voor wie hij schrijft.’
Wichard Maassen – Noordhollands Dagblad
Het Nerthusmysterie
‘Een zeer spannend boek gebaseerd op historische gegevens. (…) Een boek voor een lange winteravond.’ Joyce Kammer – Haagse Courant
IJzige poppen
‘IJzige poppen voldoet ruimschoots aan alle eisen die aan krimi’s voor jongeren gesteld kunnen worden, het is niet alleen een overtuigend en toegankelijk verhaal, het is bovendien afgrijselijk spannend.’
Victor Frederik – Utrechts Nieuwsblad
De sprong van de jaguar
‘Theo Hoogstraaten zet het eurocentrische wereldbeeld op zijn kop met De sprong van de jaguar. (…) Het boek is met name interessant, omdat het Europese superioriteitsgevoel wordt gerelativeerd.’
Trouw
De verdwenen grenadier
‘Naadloos laat Hoogstraaten zijn eigen verhaal over de belevenissen van Matthijs en historische gebeurtenissen (…) in elkaar overlopen.’
Wichard Maassen – Noordhollands Dagblad
Het verraad loert
‘Er gebeuren niet alleen spannende dingen in, maar je leert er ook nog van. (…) Eigenlijk is de serie een hartstikke leuke geschiedenisles.’
Tussen twee vuren
‘Hoogstraaten (kan) een avontuurlijk en redelijk geloofwaardig verhaal (…) vertellen door de gebeurtenissen zo te arrangeren dat jonge lezers nieuwsgierig worden en blijven naar het vervolg en naar de afloop. (…) Door het zorgvuldige verband tussen allerlei gebeurtenissen maakt het verhaal op het vlak van de handeling. (…) een goed samenhangende indruk.’
Levende Talen
Blind date
‘De plot van het verhaal zit heel sterk in elkaar en de schrijver slaagt erin de lezer voortdurend in spanning te houden door net genoeg informatie te geven om de nieuwsgierigheid vast te houden.’
Levende Talen
De spiegelvrouw
‘Door terloopse opmerkingen, door steeds kleine beetjes informatie te geven, door allerlei suggesties en vermoedens op te wekken, door verrassende en onvoorspelbare wendingen, kortom, door de bekende vertellerstrucs op vakkundige manier te gebruiken, weet Hoogstraaten de spanning er op een knappe manier in te houden.’
Levende Talen
De liftster
‘Theo Hoogstraaten ontwikkelt zich steeds meer als een jeugddetectiveschrijver van formaat. (…) Het vakmanschap van Hoogstraaten (…) blijkt verder uit de uitstekende afwisseling van korte en lange spanningsbogen, het wekken van vermoedens, het leggen van dwaalsporen, de lezer regelmatig op het verkeerde been zetten door het achterhouden van essentiële informatie en doordachte constructie.’
Levende Talen
Verraderlijke vrienden
‘Al met al een boek dat tweede en derde klassers in mavo en havo beslist zal boeien door het realistische karakter, het spannend verloop, de vele gebeurtenissen en de toegankelijke manier van vertellen.’
Levende Talen
Het oog van de duivel
‘Is de lezer eenmaal op de hoogte van wat er op het spel staat, dan weet Hoogstraaten hem/haar behoorlijk in spanning te brengen.’
Hot spot
‘In 1986 verscheen Blind date, waarin het Turkse meisje Meryem in de duinen werd neergestoken toen haar vriend Stefan haar even alleen liet. Dit boek kwam in de top-vijf van de Jonge Jury terecht, verscheen in de Jonge Lijsterreeks en kreeg extra aandacht in een aflevering in de NOT-Teleac-serie ‘Geef mij maar een boek.’ Het wordt graag en veel gelezen. Het eind van het verhaal liet nogal wat vragen open en Hoogstraaten besloot er een vervolg op te schrijven: Hot spot. In dit nieuwe boek, dat drie weken na de gebeurtenissen in Blind date speelt, wordt de gluurder die Meryems ondergoed had gestolen in de duinen vermoord. Het verhaal beschrijft de speurtocht naar de dader. Maar de gluurder is niet de enige die om het leven komt. Ook een vrouw overlijdt onder verdachte omstandigheden. Hoewel deze gebeurtenissen op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, is de werkelijkheid anders.”
“….het pakt je snel, er gebeurt veel, je wordt al snel nieuwsgierig naar de afloop en de speurtocht naar de dader van de moord kent veel onverwachte wendingen.’
Levende Talen 2001/4
Het oog van de duivel
Het verhaalgegeven is uiterst boeiend en meeslepend uitgewerkt. Hoewel het allemaal wat gezocht en bizar lijkt, weet Hoogstraaten de gebeurtenissen en personages op een overtuigende en geloofwaardige manier neer te zetten. Voor de duur van het verhaal laat je je gemakkelijk verleiden in de gebeurtenissen te geloven.
Hoogstraaten is een kei in het vertellen van een spannend verhaal vol onverwachte wendingen en verrassende ontwikkelingen. Zijn vakmanschap in het opbouwen van zo’n verhaal laat hij ook hier weer zien. Jammer genoeg staan er wat clichés in. De gebeurtenissen volgen elkaar in snel tempo op en voortdurend vraagt de lezer zich nieuwsgierig af hoe het verder zal gaan.
Hoogstraaten wil de gewone lezer bedienen, niet de literaire fijnproever. Dat zie je ook in dit boek. Het zal grote groepen lezers in de tweede en derde klas van mavo, havo en vwo beslist aanspreken. Hoogstraaten slaagt erin de lezer over het onderwerp aan het denken te zetten (stel je voor dat…), zoals hem dat ook lukte in “Verraderlijke vrienden”, zijn vorige boek, waarin hij de problematiek van de strijd tussen Israëli’s en Palestijnen aankaartte.
De plot van “Het oog van de duivel” is heel sterk en goed doordacht. Slechts een enkele keer frons je als volwassen lezer je wenkbrauwen over een wending in het verhaal. De personages komen vrij goed tot hun recht. Fleur is aanvaardbaar neergezet. Haar gedachten en gevoelens zijn reëel en invoelbaar. Toch blijven de gebeurtenissen centraal staan en niet de psychologische ontwikkeling van de hoofdpersonen.
Uit: Levende Talen 2000/2
Hot spot
‘Het verhaal is actueel door thema’s als de Turkse ‘eerwraak’ en de recente aardbeving in het Turkse Izmit. Ook valt het contrast op tussen het behoorlijk vrije gedrag (met name op seksueel gebied) van de Nederlandse jongeren en de traditionele ingetogenheid van vooral de ouderen uit de Turkse gemeenschap. Een vlot en goed leesbaar geschreven boek, met een plezierige afwisseling tussen de beide verhaallijnen enerzijds rond de drie jonge hoofdpersonen, anderzijds de voortgang van het politieonderzoek. Achterin staat een samenvatting van Blind date. Beide boeken zijn los van elkaar te lezen.’
Recensie Biblion (bibliotheekcentrale)
18
Jul
Recensie Tussen twee vuren: Reformatorisch dagblad
Door Hans van Holten
Duitsers op Texel en een jodenjongen op z’n onderduikadres. Oorlogsboeken rond de vijftigste mei. De vijftigste mei heeft aanleiding gegeven tot een stroom van nieuwe boeken over oorlog en bezetting, en herdrukken van oude. Ook in de jeugdboekensector. Ze allemaal bespreken is onbegonnen werk. Niet meer dan drie dus: twee nieuwe en een oude.
Diepe indruk maakte op mij het oorlogsboek van Theo Hoogstraten, “Tussen twee vuren”. Niet alleen vanwege het niet zo vaak aangeroerde onderwerp (de tragische strijd van de Georgiërs tegen de Duitsers op Texel, vlak voor de bevrijding), maar vooral ook dankzij de situatietekening. Ik heb de oorlog als jonge tiener meegemaakt, tot ik aan het einde ervan moest onderduiken. Hoogstraten beschrijft de belevenissen van het dertienjarige Amsterdamse meisje Else en het frappante is dat ik mijn eigen ervaringen er dwars doorheen proef. Zo authentiek komt het (voor een deel verzonnen) verhaal op me over. Maar Hoogstraten heeft de oorlog alleen maar van lezen en van horen zeggen: Hij werd in 1948 geboren! Goed, hij is én historicus én neerlandicus, maar dan nóg ! Dat hij zo precies de sfeer van oorlog en Bezetting heeft weten te tekenen, getuigt van een groot inlevingsvermogen. Geen opsmuk.
Hij romantiseert ook nergens. Oorlog is geen romantiek, weet hij.Hij schrijft daarom realistisch, zonder opsmuk, maar tegelijk ook ingehouden waar dat nodig is . Als de gebeurtenissen bijvoorbeeld zó hartverscheurend zijn dat beschrijving haast onmogelijk is. Zulke situaties komen in het verhaal enkele malen voor. Dan laat hij de verbijsterde Else er alleen maar op reageren.
Het boek begint zo: “Eigenlijk wil ik dit niet vertellen! Het liefst zou ik over alles wat er drie jaar geleden gebeurd is zwijgen en de herinnering eraan verdringen. Maar ergens, diep in mij, vormen de woorden zich vanzelf. Ze balanceren als koorddansers op de grens van mijn bewustzijn, alsof ze bang zijn om in de afgrond van vergetelheid te vallen”. Else wordt met een groep andere hongerige Amsterdamse kindertjes met een Duitse legerauto naar Texel gebracht en onderweg door neerduikende vliegtuien beschoten. Toch bereiken ze het eiland en daar komt ze samen met Inge, met wie ze onderweg vriendschap heeft gesloten, in huis bij een boerengezin. Daar is ook een onderduiker, maar er komt nóg een onderduiker bij: de Duitse deserteur Werner. Die geeft er de brui aan, als er gevechten uitbreken tussen opstandige Georgiërs en zijn Duitse collega’s. Er is verraad in het spel en Werner vormt de directe oorzaak van de schokkende gebeurtenissen die daarna op de vredige boerderij plaatsvinden.
Het boek is op een merkwaardige manier opgebouw. Als je het begin leest (zie boven) zou je zeggen: het verhaal wordt helemaal verteld en gezien door de ogen van de nog steeds aangeslagen Else. Maar zo is het niet. De oneven genummerde hoofdstukken geven inderdaad het emotionele verslag van Else, maar in de even hoofdstukken neemt de (alwetende) schijver zelf het woord en beschrijft objectief de gebeurtenissen. Ofschoon het daardoor moeilijker wordt je met hoofdpersoon Else te identificeren, voel je toch nergens een hiaat. In ieder geval krijg je er een bredere kijk mee op de situatie en de gebeurtenissen die zich hebben voltrokken. Else zelf twijfelt, door wat ze om haar heen ziet, aan het bestaan van God, maar niettemin heeft ze wel een heimelijke bewondering voor het”onbegrensd vertrouwen in God” van haar pleegouders.