2
Jan
Recensie De vuurmeester: Bibliotheek recensie
(EEN FIOFEN MYSTERIE)
NA ‘DE TOREN VAN DE ZEVEN VERDIEPINGEN’* IS DIT HET TWEEDE, LOS TE LEZEN DEEL, WAARIN FENNO, ZIJN ZUSJE FIONA EN VALENTINA WEER MISDADEN OPLOSSEN. EEN BRUGKLASLEERLING WORDT BEROOFD EN MISHANDELD DOOR TWEE CRIMINELE MEISJES. HET FIOFEN DETECTIVEBUREAU PROBEERT DIT OP TE LOSSEN; ZE WORDEN ECHTER MET EEN PISTOOL
BEDREIGD MAAR GELUKKIG KOMT OPA HELPEN. ER IS NOG EEN ANDERE CRIMINEEL: EEN GEFRUSTREERDE DOCENT DIE PYROMAAN 1S GEWORDEN EN BRAND STICHT. DE PROLOOG VAN DIT BOEK 1S EEN FRAGMENT WAARIN EEN DODENRITUEEL VAN DE VIKINGEN ROND 920 NA CHR. WORDT BESCHREVEN. DE PYROMAAN GEBRUIKT EEN SLANGENSYMBOOL UIT DIE TIJD EN
WORDT DAARDOOR ONTMASKERD DOOR DE JONGEREN VAN FIOFEN. GESCHIEDKUNDIGE KENNIS 1S SLIM VERWERKT IN DIT VERHAAL, ER ONTSTAAT HIERDOOR EEN MENGVORM VAN GENRES; HET SPANNENDE BOEK (MET TWEE VERHAALLIJNEN) MET DAARIN EEN BOODSCHAP OVER WAARDEN EEN NORMEN. TEGELIJKERTIJD IS HET EEN AFSPIEGELING VAN DE MODERNE SAMENLEVING MET EEN SOMS WAT NEGATIEVE KIJK OP DE POLITIE EN AL TE BIJDEHANTE JONGEREN. WEL SPANNEND EN VLOT LEESBAAR, VANAF CA. 12 JAAR G. KOOPS
20
Dec
Recensie De vuurmeester: Dagblad van het Noorden
door Harm de Jonge
In mijn jonge jaren zat ik het geboefte tot in de uit¬hoeken van de wereld achter de broek. En regelmatig voelde ik daarbij het koude staal van een luger in mijn nek. Dit alles in de geest dan! Het was de tijd dat ik vérslingerd was aan j eugddetectives: van klassiekers als Emiel en zijn detectives (Erich Kästner) tot triviale literatuur, in serievorm. Uitgeverij Kluitman had bijyoorbeeld Inspecteur Arglistig en die luger kwam natuurlijk uit de Bob Evers Serie. Het wapen heette daar ook wel een blaffer.
Het ware lezen is lezen met ingehouden. adem. Boeken moeten spannend zijn, zeker voor jonge lezers. Spanning is natuurlijk niet afhankelijk van ijzingwekkende gebeurtenissen, maar wat huiver doet de adem wel sneller stokken. Dus blijft misdaad in boeken aantrekkelijk: kinderen assisteren de politie of zijn op eigen houtje het gespuis te slim af. Vroeger bleef de misdaad meestal beperkt tot diefstal, afpersing, smokkel, maar tegenwoordig stroomt het bloed ook in jeugdboeken.
Theo Hoogstraaten vergast ons bijvoorbeeld.op een vermoorde japanner in het toilet (De Liftster), een doodgestoken gluurder in een duinpan (Hot spot) en ingevroren dode kinderen (IJzige poppen). Met vijf crimi’s en een zesde op komst is Hoogstraaten de lijstaanvoerder van de Pandora crimireeks van Uitgever Sjaloom en op het ogenblik de belangrijkste auteur van spannende jeugddetectives.
Hij heeft daar onderhand zijn eigen receptvoor gevonden. Een paar slimme kinderen, wat Sjöwall en Wahlöö achtige rechercheurs, een psychopaat, een scheutje erotiek en mysterie en wat maatschappijkritiek. Meer karaktertekening dan doorgaans in deze boeken, maar ook weer niet te veel, want in een whodunit gaat het om de puzzel.
Naast succesvolle crimi’s schrijft Hoogstraten,ook de Fiofenmysteries. Fiona en Fenno hebben het recherchebureau Fiofen opgericht om een zakcent te verdienen met het opsporen van weggelopen ,huisdieren of gestolen fietsen. Maar de binnenkomende opdrachten zijn van heel andere aard. In het nieuwste deel, De vuurmeester, krijgen we te maken met afpersing en brandstichting. Wel eens een tikkeltje onwaarschijnlijk (de afperser is een ‘gangstermeisje’van 15, dat met een pistool eendvogels uit de vijver schiet), maar knap opgebouwd. Karakteristiek voorHoogstraaten is dat hij verschillende zaken in elkaar vlecht: de wegen van de pyromaan kruisen die van het gangsterrneisje. Endan heeft de rituele begrafenis van een Viking er ook nog mee van doen. De vuurmeester is met veel dialoog net zo vlot geschreven als de crimi’s, maar minder spannend. In Hot spot bijyoorbeeld blijven we ons tot het eind afvragen wie de gluurder heeft omgebracht en waarom. Bij De vuurmeester is dat anders en dat komt door,de keuze van het perspectief. Hoogstraten werkt vaak met een wisselend perspectief. Dat is nuttig om inzicht te krijgen in het gedrag
van iemand, maar.het ondermijnt hier de spanningsop¬bouw. We krijgen inkijkjes in het leven van een zonderling die met zijn hond (Nero) praat. Er zijn niet meer verdachten, geen listig uitgezette dwaalwegen, we weten dus direct wie de pyromaan is. De voorspelbaarheid van het genre zegt ons ook dat hij gepakt wordt. En dan kunnen we eigenlijk alleen nog maar in spanning afwachten hoe dat gebeurt.